Rouw

 

In het Groot woordenboek hedendaags Nederlands van van Dale wordt het woord 'rouw' als volgt gedefinieerd: droefheid over de dood van iemand, verdriet, het tonen van droefheid over de dood van iemand, toestand waarin men dan verkeert. Maar naast het woord 'rouw' is er ook het werkwoord 'rouwen' en dat betekent: droefheid voelen over iemands dood.

Het overlijden van een dierbaar persoon, is een ingrijpende gebeurtenis.


Emoties laten zich niet leiden. Gevoelens van verwarring en onzekerheid staan op de voorgrond en overheersen:

  • Het ziek worden en overlijden zorgen voor het stilstaan bij je eigen sterfelijkheid.
  • Een onverwacht overlijden zorgt voor gevoelens van paniek; vertrouwen en zekerheid worden onder je weggeslagen.
  • Vermoeidheid slaat toe; je blijft denken en piekeren.

 

De dagen na het overlijden zijn vreemd; het lijkt of je een rol in een film speelt (de schok van het overlijden zorgt voor zowel hevige gevoelens van pijn, verdriet en wanhoop, als voor een verdoving). Je doet dingen, waarvan anderen zeggen dat ze dat zo knap enz. vinden ... En dat is natuurlijk ook zo, maar alleen heb je zelf nog niet door dat – als de uitvaart achter de rug is - de werkelijkheid zo verschrikkelijk pijnlijk is.

 

Je ervaart gevoelens van rusteloosheid doordat de emoties sterk wisselen (fasen van rouwproces):

  • Ontkenning dat de persoon dood is, omdat de werkelijkheid zo'n pijn doet.
  • Je wordt opstandig: waarom moet jou dat overkomen? Je kunt boos worden op de overledene, want je voelt je door die persoon in de steek gelaten. Je kunt boos worden op de medische zorg (dokters genezen toch!).
  • Problemen op school/werk, omdat je jouw gedachten er niet bij kan houden.
  • In een later stadium kun je pas het verlies onder ogen zien en is er sprake van enige aanvaarding.
  • Ten slotte krijgt de rouw/het verlies een plaats; het doet niet meer zo'n pijn. De aandacht wordt weer op anderen gericht.Men kan weer wat van de gewone dingen van het leven genieten.Dan is het verlies geïntegreerd in je leven.

 

De verschillende fasen kunnen na elkaar en door elkaar heen voorkomen.

De perioden van het pijnlijk verdriet worden van lieverlede (verwerking) korter, maar alle fasen komen nog regelmatig terug; zij het wat minder heftig.
Het goed beginnen voelen en dan toch weer zo in de put zitten en verdriet hebben, is vaak erg verwarrend. Je hebt het gevoel dat het allemaal weer wat beter gaat en je wordt dan weer door je gevoel onderuit gehaald.
Weet dat je dat je rouwen niet alleen doet; familie, vrienden, buren zijn heel belangrijk bij de verwerking. Het vertellen van je verhaal en bijkomende gevoelens. Het samen delen van het verdriet.

 

Als er sprake is van een onverwacht verlies, ben je niet in de gelegenheid geweest om te anticiperen op het naderend overlijden. Dit is voor de nabestaanden dan nog moeilijker.
Heel belangrijk is dat je je uitspreekt en schrijft, bijv. je schrijft een brief waarin je alles aanhaalt wat je nog had willen vertellen. Of je houdt een dagboek bij en schrijft over hoe je de periode van het overlijden en daarna ervaart.

Vaak piekert men zo erg, dat men die vervelende gedachten niet meer kan stoppen en je meegezogen wordt in gevoelens van paniek. Op zo'n moment moet je jezelf ertoe zetten om deze gedachte te doorbreken door een actie te ondernemen, bijvoorbeeld een familielid te bellen of vriend(in). Maar dat is helaas niet altijd mogelijk, want we leven in een hectische maatschappij, en dan is de computer een uitkomst en kan je bijvoorbeeld een mailtje naar een vriend(in) sturen zodat je je hoofd leeg kan maken en je weet dat de ander zodra hij/zij tijd heeft contact met je zal opnemen.

Daarnaast is het nodig dat je je ademhaling reguleert. Door het piekeren en de daarop volgende paniek kan er een lichamelijke reactie ontstaan: je maakt je lichaam klaar om te vechten of te vluchten als gevolg van een stoot adrenaline, die je door de opkomende paniek afscheidt. En dat zorgt weer voor een gevoel van rusteloosheid en/of angst.
Adem in door je neus (buik gaat omhoog) en adem heel langzaam uit door je mond (buik gaat omlaag). Je merkt dat je dan rustiger wordt en de situatie en je gevoelens weer in de hand krijgt.
Daarna kun je eventueel ontspanningsoefeningen doen, zodat je helemaal (lichaam en geest) ontspant.
Het moeilijkste is als je moe bent, want dan is altijd alles al moeilijker, vervelender enz. en dat geldt in een nog heftigere vorm als je rouwt. Zorg dus dat je genoeg slaapt/rust.

De verantwoordelijkheid naar elkaar toe (nabestaanden) is vaak erg groot. Je kunt je schuldig voelen, doordat je de ander aan huilen brengt. Weet dat samen huilen ook samen verwerken van emoties is en dus heel goed.

 

Een huilbui is zelfs functioneel:

• zorgt voor lichamelijke en geestelijk ontspanning;
• er ontstaat een gevoel van opluchting;
• en er treedt een 'gezonde' moeheid op.

Als je je door een rouwproces worstelt, dan komen er telkens stukjes die je verwerken moet. Dat doet pijn en ook kan het je in verwarring brengen omdat je bijv. het ene moment best vrolijk bent en een uur later ben je diep verdrietig. Natuurlijk moet je al die gevoelens verwerken, maar het kan soms te veel worden. Je moet het voorstellen als een kast met vele laden en telkens trek je een lade open en wat daarin zit ervaar je en verwerk je. Maar soms springen er meteen 2 laden open en dan overspoelt het je omdat er dan te veel tegelijk op je af komt. Dit kan invloed hebben op je slapen en je eetlust enz. Belangrijk dat je ervoor zorgt dat je dus structuur aan brengt in het rouwen. En dat is mogelijk als je een vast tijdstip op de dag neemt. Dat tijdstip mag niet net voor het naar bed gaan en niet aan het begin van de dag zijn. Aan het eind van de dag ben je namelijk altijd meer moe en dus labieler, dat geldt voor de meeste mensen. En aan het begin van de dag moet er zo veel vaak, dan kan je er onvoldoende tijd en aandacht aan besteden.
Een goed tijdstip kan zijn aan het eind van de middag als je weet dat je niet alleen thuis bent (ouder, broer/zus komt thuis).
Je kan bijv. starten met het op papier zetten van je gedachten en gevoelens.
Op die manier structureer je je rouwproces, want je werkt bijv. van 17 uur tot 18 uur aan het boek, maar het is jouw beleving en dus jouw verwerking. En je kan jouw geschreven tekst aan anderen laten lezen en erover praten.

 

Tot slot is het belangrijk dat je je gedachten van lieverlede gaat ombuigen van
wat je allemaal niet meer samen kunt doen naar wat je allemaal wel samen hebt gedaan en waar je beide van genoten hebt.

PRAAT – SCHRIJF – PRAAT – SCHRIJF – PRAAT 

 

 

    

     Andere sites  

     Handige links

    

 

 Boeken & tijdschriften

 

 

wordt aan gewerkt

 



   

      Speelgoed

 

 

     wordt aan gewerkt

 

     Nieuws:

     Stop vechtscheiding

     Help! Mijn kind gaat online!

     Kinderlokkers